Zobaczyć muzykę notacja polskiej partytury współczesnej Ewa Kowalska- Zając

ZAWARTOŚĆ Wstęp Część I Rozwój notacji muzycznej w XX wieku Rozdział 1. Notacja jako ogniwo łańcucha komunikacyjnego 1.1 Rola i funkcje notacji 1.2 Terminologia i klasyfikacje zjawiska Rozdział 2. Modyfikacje notacji tradycyjnej 2.1 Tendencja do standaryzacji zapisu 2.2 Reformy notacji tradycyjnej 2.2.1. Notacja symboliczna (alfabetyczna i numeryczna) 2.2.2. Notacja symboliczno-geometryczna (liniowa, tabulaturowa) 2.2.3. Notacja graficzna i muzyczna stenografia 2.3 W poszukiwaniu notacji idealnej Rozdział 3. Procesy stymulujące rozwój XX-wiecznej notacji 3.1 Rozwój i przemiany w zakresie organizacji materiału dźwiękowego 3.2 Porzucenie tradycji organizacji czasu 3.3 Indeterminizm formy Rozdział 4. Nowe rozwiązania notacyjne 4.1 Intermedializacja sztuki i jej notacyjne konsekwencje 4.2 Partytury słowne i event scores 4.3 Grafika muzyczna 4.3.1. Geneza 4.3.2 Próba definicji 4.3.3. U źródeł – December 1952 4.3.4. Grafika muzyczna jako narzędzie komunikacji Część II Rozwiązania notacyjne w partyturach kompozytorów polskich II połowy XX wieku Rozdział 5. Polska szkoła kompozytorska – indywidualne strategie twórcze 5.1 Bogusława Schaeffera droga od „punktu zerowego” do kresu „możliwości muzyki” 5.2 Notacyjne ekwiwalenty Calderowskich mobili – idea alegoryzmu kontrolowanego Witolda Lutosławskiego i jej rezonans w polskiej twórczości kompozytorskiej 5.3 Zapis kompozycji unistycznych – Zygmunta Krauzego notacyjne ekwiwalenty dla „optymistycznej homogeniczności” dzieł Władysława Strzemińskiego 5.4 Stymulujący wpływ techniki sonorystycznej na rozwój notacji: Penderecki, Szalonek, Górecki Rozdział 6. Gatunkowe determinanty 6.1 „Fingerprint” partytury symfonicznej 6.2 Nowe rozwiązania notacyjne partytury wokalnych i wokalno-instrumentalnych 6.3 Partytury kameralne – aspekt notacyjny mobilności, poliwersyjności i indeterminizmu formy Rozdział 7. Notacja determinowana medium wykonawczym 7.1 Zapis kompozycji parateatralnych (teatr instrumentalny i happening) 7.2 Zapis kompozycji elektroakustycznych Rozdział 8. Wizualizacja partytury 8.1 Muzyka inspirowana obrazem 8.2 Notacja graficzna i gatunek grafiki muzycznej w twórczości polskich kompozytorów II połowy XX wieku Podsumowanie Aneksy Spis przykładów nutowych i tabel Bibliografia Indeks nazwisk Summary

ZE WSTĘPU

Czy można nie będąc synestetą zobaczyć muzykę? Czy możliwe jest stworzenie wizualnych ekwiwalentów dla zjawisk muzycznych? Czy można usłyszeć – z pomocą wyobraźni – muzykę zakodowaną w dziełach plastycznych, malarstwie i grafice? Odpowiedzi na te z pozoru dziwne pytania dostarcza bogata literatura przedmiotu oraz liczne przykłady wzajemnych korespondencji pomiędzy obrazem i dźwiękiem opisane przez różnych autorów, bynajmniej nie tylko kompozytorów. Szczególnie bujne i stymulujące dla rozwoju muzyki było oddziaływanie zjawisk plastycznych na przestrzeni II połowy XX wieku, głównie w latach 60. – w czasie artystycznego fermentu i dominujących tendencji intermedialnych. Pojawiające się wówczas nowe rozwiązania graficzne w obszarze notacji nie tylko wpływały na sam zapis muzyki, ale także generowały zmiany o charakterze fundamentalnym. Dzięki nim bowiem mogły zaistnieć nowe jakości brzmieniowe, większa elastyczność fakturalna, a także nowe rozwiązania formalne w postaci bogatej palety form otwartych.

Akademia Muzyczna w Łodzi

Oprawa tward

Stron: 410

Format: 25x17,5